Het is al even geleden dat ik een bericht geplaatst heb. Maar er is veel gebeurd en daar zal ik jullie over bijpraten.

De slokdarmkanker was even slimmer dan de protonentherapie in Groningen en na twee PET-scans kreeg ik de mededeling dat de tumor alweer terug was; een hele teleurstelling. De protonentherapie had dus niet gewerkt.

Maar daar bleef het niet bij. Bij de laatste PET-scan hadden ze ook nog activiteit gezien in het OS Ilium (bekken). Deze plek was al bekend van de ziekte van Kahler (multiple myeloom). Bij mijn weten was de ziekte onder controle. Er werd dus overleg opgestart tussen mijn hematoloog van het VU en het multidisciplinaire team van het Antoni van Leeuwenhoek. Het betekende nog wel een extra botboring en een zware bestraling, die beide voor wat problemen zorgden: een korte opname, weer aan de morfine, etc. Mijn conditie werd er ook niet beter op en de artsen twijfelden of de operatie nog wel kon doorgaan.

In principe was de operatie gepland op 17 januari, maar in december werd Tonia na een bezoek aan de huisarts geconfronteerd met longkanker, met uitzaaiingen in de lever en milt. Wat volgde was een opname, chemokuur en heel veel ellende voor haar en ons. Het was zo verdrietig om te zien hoe snel ze afgleed. Alles ging zo snel; zeven weken daarvoor wisten we nog van niets. En nu dit.

Ik zal de details besparen, maar mijn lieve (v)echtgenote, steun en toeverlaat is op 14 januari na 56 jaar samen overleden. Een enorme klap voor ons als gezin en familie. Ik heb de operatie afgezegd, maar het Antoni van Leeuwenhoek kwam met een nieuwe datum, namelijk dinsdag 27 januari. Op die datum ben ik opgenomen voor een grote operatie: de verwijdering van de slokdarm. Waarbij van de maag een buismaag is gemaakt die aansluit op de dunne darm. Een operatie van zes uur (uitstel gaf immers het risico op uitzaaiing).

Ik werd super liefdevol opgevangen door de artsen en verpleging. Ze wisten dat Tonia was overleden en dat ik in een super nare film zat. Gelukkig ging mijn herstel wel goed en ik mocht vrijdag de week daarop naar huis, waar ik heel veel steun krijg van onze (schoon)kinderen en familie. Maar ik ben eerlijk: het is heel moeilijk zonder mijn maatje. Terugdraaien kan niet en ik moet alleen verder met steun van de kinderen, familie en lieve vrienden. Ook vanuit het inloophuis Medemblik, waar Tonia de mede-oprichter van was. Niet alleen bij mij, maar bij veel mensen was ze geliefd; dat bleek nog maar eens.

Momenteel verdeel ik de dag in acht à negen kleine maaltijden; meer kan ik niet verdragen. De inhoud van een soepkop is het maximale. Gelukkig ben ik mijn smaak niet kwijtgeraakt, maar de consequenties zijn er wel. Voorlopig ben ik thuis, krijg ik wondverzorging en hulp in de huishouding. Ik moet vernevelen en ook de huisarts is langs geweest.

Ik ben blij dat ik thuis ben. Hier liggen gelukkige jaren samen en die koester ik. Ik troost mij vooral met de mooie momenten. Al kon ik een video waarop Tonia te zien was eerst nog niet goed aan; tot gisteren, en eerlijk gezegd maakte dat me weer blij.

Al meer dan 28 jaar begeleidden we kankerpatiënten en daar hoort de dood wel bij, maar dit was onverwacht en wel erg veel van het goede. Tonia en ik waren dagelijks bij elkaar en zelfs het mopperen mis ik. En dat wilde ik nog wel even kwijt.

de dag na de operatie, gelijk aan een korte wandeling

Mijn liedevolle steun…Ik mis haar enorm.